Terwijl ik een gesprek zit voor te bereiden valt ineens mijn oog op de datum, rechtsonder in beeld.  Wat? Is het alweer een jaar geleden? Ook de tijd klopt ongeveer. Een jaar geleden begon er een nieuwe fase in mijn leven. Ik dacht dat er een periode zou aanbreken van veel liefdesverdriet en twijfel. Ik dacht dat mijn wereld zou instorten. Maar ik besef opeens dat het niet is gekomen. Verdriet was er natuurlijk wel even. Je hoopt iets anders. Maar ik heb altijd geweten dat dit niet iets voor altijd zou zijn. En nu, een jaar later, begin ik te geloven dat mijn wereld niet instort. Het is het einde van een relatie, een periode van elf jaar afgesloten. Een intensieve periode. Maar mijn wereld is in die elf jaar al zo vaak ingestort, dat deze stap alleen maar heel goed voelt. Wat was het? Misschien het cultuurverschil. Misschien matchen onze karakters toch niet helemaal. Misschien een combinatie van dingen. 

Af en toe voel ik nog wel een moment van saamhorigheid als we over Dunya praten. Dat is even het gevoel van vroeger. Maar dat is iets anders dan houden van. En na een paar seconden is er een gebaar, een woord, een opmerking en weet ik het weer. Nee, nooit meer samen. Soms houdt het gewoon op. "Jij weet niet wat ik voel" mailde hij me vlak na onze breuk. Dat is heel goed opgemerkt. Ik weet niet wat je voelt. En ik wil het ook niet meer weten. Dat voelt als een bevrijding. Dat hoef ik me nooit meer af te vragen. En daarom weet ik dat het goed is zo.

Er is een jaar voorbij. Een jaar waarin ik veel geploeterd heb om boven te blijven. Het is niet eenvoudig om een peuter in mijn eentje op te voeden. Elke ochtend om zes uur wakker worden valt niet mee. Maar zodra ik die armpjes om mijn nek voel word ik toch wakker met een glimlach. Het was ook een jaar waarin ik ontzettend genoten heb van het intense contact met Dunya. Haar vader en ik blijven voor altijd met elkaar verbonden door haar. En dat is goed. We hebben een prachtige dochter gekregen samen. Het hoogtepunt van onze relatie. We zijn allebei ontzettend dol op haar.  Het is toch raar om terug te kijken. Wat ging dat jaar snel zeg. Mensen zijn mijn leven ingestapt en stapten er zo weer uit. Sommige mensen blijven hangen. En zo blijft het gaan. Het is goed zo. "Ik hield van jou tot aan de hemel. Maar het is klaar, over en uit".