"Krijg ik een prik? Maar dan heb ik pijn!" roept Dunya verschrikt als ik uitleg dat we de volgende dag naar het Consultatiebureau gaan en wat er gaat gebeuren. Maar de dag zelf valt het mee. Geen drama deze keer, maar wel een paar tranen. Ik heb haar een koekje beloofd na de prik, maar ik ben zo druk in gesprek dat ik het helemaal vergeet. Dus haalt Dunya 'm zelf maar uit mijn tas. Groot gelijk natuurlijk. Ik vraag die dag nog een paar keer of ze pijn heeft in haar arm, maar elke keer antwoord ze ontkennend. 's Avonds bij de oppas moet ze huilen om haar prik. Nee, geen pijn, gewoon verdrietig. Als ik haar de volgende dag opbel benadrukt ze dat nog eens, dat Dunya heeft gezegd dat ze geen pijn had.

Als we snel aankleden om naar het zwembad te gaan zie ik tot mijn schrik dat haar linkerarm best rood is geworden en dik. Wat moet ik doen? Toch maar zwemmen. Laatste les van het kwartaal en daarna een verjaardagsfeestje van een zwem-vriendinnetje van Dunya. Zij gaat naar de Orka's, want ze is vier jaar. Dus het is meteen de laatste les met ons groepje. Maar in de kleedkamer ziet het er ineens nog erger uit, rood, blauw en ontzettend dik. Ik mag er niet naar kijken, laat staan aankomen. En ze houdt haar armpje stijf langs haar lichaam. Een andere moeder adviseert me om niet te gaan zwemmen. Ik ben er niet gerust op maar sta in tweestrijd. Dunya wil natuurlijk wel zwemmen en heeft bijna haar badpak aan. Ik kan toch niet zeggen dat we weggaan, want het huilen staat haar nu al nader dan het lachen. En mij ook trouwens. We gaan toch zwemmen en ze geniet, maar haar linkerarmpje gebruikt ze nauwelijks. Deze foto bekijken

"Wat kan ik het beste doen?" vraag ik aan de huisartsassistente als ik na de zwemles opbel. "Een nat verbandje erop doen" is de reactie. Op het feestje doe ik dat met een andere moeder samen. Het is een drama. Thuis leg ik haar in bed en zoek ik informatie op de site van het rijksvaccinatieprogramma. Hoelang duurt zoiets en is dit een normale reactie? Dan zie ik tot mijn schrik dat er staat dat ik er geen natte lappen op moet leggen. Ik bel het consultatiebureau en de dame die opneemt zegt dat ze bedoelen dat er geen ijs op mag. "Maar het staat er duidelijk: geen natte lappen of ijskrompressen". En hoelang duurt het ongeveer?" vraag ik. "Je had toch de huisarts gebeld?" vraagt de dame koeltjes. "Ja, maar ik ben nog steeds ongerust!" Wat is dit voor reactie? Ze laat me terugbellen. De vriendelijke verpleegkundige die een paar minuten later aan de telefoon hangt zegt dat het inderdaad beter is om er geen nat verbandje op te doen. Paracetamol geven tegen de koorts en verder moet het morgen een stuk beter zijn. Ik ben enigszins gerustgesteld. Ze blijft de rest van de dag hangerig. Als papa komt ligt ze bij hem op schoot als ik naar de winkel ga. Als ik terugkom ligt ze in dezelfde houding. Dunya die bijna drie kwartier niet bewogen heeft. Dat is echt schokkend. Samen halen we het inmiddels droge verbandje eraf. Opnieuw drama. Ik had al aangekondigd dat dat moest maar ze was helemaal overstuur. Ze legde een handje op mijn mond: "Niet meer zeggen!!" huilde ze. 

Dunya is de volgende dag genoeg opgeknapt om naar peuterdans te gaan. Ze doet de hele les mee en omdat het zo druk is met ouders langs de kant geef ik haar snel een kus en ga even in het cafe zitten. Ik ben opgelucht dat ze helemaal bijgetrokken is. Haar arm blijft een paar dagen rood maar na een paar dagen is het helemaal over. En dan mag ik er weer naar kijken…..

Als ik een collega de foto laat zien van haar arm vraagt ze: "Allergische reactie?" en ik zeg: "Ja, van de prik. En deze keer niet van een muggenprik! Deze keer was het Consultatiebureau de boosdoener…".