Het is mijn vrije dag. Dunya is vroeg wakker. Te vroeg. En ik ben best wel moe. Het is heerlijk om moeder te zijn, maar elke dag 6 uur/ half 7 wakker worden, ongeacht hoelaat ik ben, en hoe goed ik heb geslapen, vind ik best wel slopend soms. Ik blijf in bed liggen, ook al trekt Dunya aan mijn dekbed. "Opstaan mama!" roept ze enthousiast. Ik kreun, kan het vandaag niet opbrengen. "Ga maar in de woonkamer spelen" zeg ik met mijn ogen dicht. "Laat je wel de slaapkamerdeur open?" Dat vindt ze een goed idee en ze rent de slaapkamer uit. Het wordt stil. Ik lig wat te doezelen als ik ineens bedenk dat het wel lang stil is. "Wat ben je aan het doen?" roep ik vanuit mijn bed. "Niks mama!" klinkt het antwoord snel en onschuldig. Te onschuldig. Ik weet het. Ik zucht. Ik moet nu gaan kijken wat ze uitspookt. Ik kan haar niet haar gang laten gaan, wie weet wat voor chaos ik straks aantref. Toch blijf ik liggen. De rust is weg, maar opstaan lukt nog niet. Even haal ik opgelucht adem als ik haar voetstapjes weer hoor en ze naast me komt zitten op mijn bed. "Smak, smak" klinkt het dan. "Wat eet je?" vraag ik achterdochtig. "Chocoladecakeje" zegt Dunya vrolijk smakkend. Met mijn ogen nog steeds dicht frons ik mijn voorhoofd. Ik heb geen chocoladecakejes in huis toch? Neemt ze me nu in de mailing? Het zou me niks verbazen. "Waar heb je die dan gevonden?" vraag ik toch maar voor de zekerheid. "In een zakje!" Geschrokken doe ik mijn ogen open. "Mijn laatste chocolademuffin!" Dunya kijkt me blij aan dat ik eindelijk mijn ogen open heb, terwijl ze zit te genieten van die heerlijke chocolademuffin van mij…. Er is niet veel meer over, maar ik mag nog wel een stukje. Het is een beetje vreemd ontbijt, maar ach…. het is onze vrije dag en daar mogen we best even van genieten! Vanaf nu berg ik alles met chocola hoog op. Als we in de supermarkt lopen pak ik een pak chocoladechipkoekjes. "Koekjes voor mama" zeg ik erbij. Dunya knikt begrijpend en pakt een pak bokkenpootjes. "Koekjes voor Dunya" zegt ze met een big smile. Eerlijk is eerlijk.

Het is heerlijk zo'n meisje in huis. Ik geniet elke dag opnieuw. Van alle leuke, gekke, schattige, slimme uitspraken, van alle knuffels die ik krijg en die ze aan anderen geeft, van al haar streken, van het bedtijdritueel, 7 avonden per week momenteel, van het samen fietsen, van peuterdans, van zwemles, van kleertjes kopen en van het moeder zijn op zich. Ze zegt dat ze een broertje heeft. Soms heeft ze ook een zusje erbij. Ik had het haar wel gegund. Wie weet, ooit, het zou goed voor haar zijn. Het is fantastisch om moeder te zijn. Maar het is niet gemakkelijk. De peuterstreken en de nee-fase die volgens mij nog wel even zal duren probeer ik alleen te lijf te gaan. Ik vraag daarbij advies aan mensen die er meer voor gestudeerd hebben dan ik. Dat is fijn. Maar af en toe twijfel ik toch aan mezelf. Of ik het wel goed doe. Dan kan ik wel huilen dat ik mijn geduld weer eens verloren ben. Dat arme kind. Maar ze is geen bang vogeltje. Ze is behoorlijk assertief en heeft een duidelijke mening over dingen. Dat stelt me gerust. Ik ben trots op haar en dat weet ze.

"Ooit ga ik weer autorijden" zeg ik hardop. "Dan ben ik een zelfstandige vrouw!" . Iemand naast me reageert rustig. "Dat ben je al Henrike. Je bent een zelfstandige vrouw. Onderschat jezelf niet".  In plaats van "Ja maar" zeggen denk ik na over die opmerking. En denk ik na over wat er allemaal is gebeurd sinds ik zwanger ben geworden. Wat voor stappen ik heb gezet, op alle gebieden. En hoe ik me nu voel. En ineens weet ik dat ze gelijk heeft. Er is heel veel gebeurd. En ik ben ontzettend veranderd. Ik heb daarbij hulp gehad, van heel veel mensen. Soms ook onbewust. Sommige mensen hebben geen idee wat voor invloed ze hebben gehad. Ze komen en ze gaan, maar soms zegt iemand iets wat me raakt, op een goeie manier. En dat geeft nieuw inzicht. Dat doe ik een stap. Soms een inmense stap, soms een kleintje. Ik ben er nog lang niet. De vraag is of ik er ooit kom. Wanneer ben ik tevreden met mezelf? Maar al die stapjes hebben me toch gemaakt tot wat ik nu ben. Een zelfstandige vrouw. En daar ben ik blij om.